Tone Roza, Mijn buurman

Op bezoek bij mín buurman. Tone Roze (Tonny Roos) en zín vrouw Roos Roos, tref ik bijna dagelijks. Twee oudere mensen, rond de 60 jaar die eigenlijk de vriendelijkheid zelve zijn. Ik mag telefoneren als het dringend is. In dat geval bel ik aan, telefoneer en word vervolgens een half uur aan de praat gehouden over het maakt niet uit wat. Ondertussen komt er steeds meer te eten op tafel en gaat de fles Rakija weer open. Ik moet dus altijd zorgen dat mijn dringende telefoontje toch nog wat speling heeft. Tone is Kroaat en Roza is een pure cocktail. Zij verteld me dat een zuster van haar Servisch is en een andere zuster moslim. Daarnaast komt een deel van de familie uit Slovenië. Zij zelf weet het niet meer en ze zegt: En voor de oorlog wist ik het ook niet maar toen hoefde dat ook niet. Ik spreek met Tone in Duits. Dat gaat aardig al kan hij heel slecht luisteren. Zodra ik vraag hoe iets in het Bosnisch te zeggen gaat het mis. dat doe ik dan ook niet veel meer. Veel beter leert men de taal door met vrouwen te praten. Vooral moeders zijn erg goed. Ze spreken langzaam omdat ze weten dat je nog moet leren, ze spreken eenvoudig en over alledaagse, practische dingen. Zo ook met Roza. We zijn fijne buren van elkaar en ook al klinkt het niet interessant, toch ben ik blij dat iedere keer als wij elkaar treffen gaan wij uiteen met een glimlach op de mond. Eenvoud heet nog altijd waarde, denk ik dan.
Tot mijn grote verassing verteld Tone mij dat hij iedere dag in een cafeetje muziek speelt. Samen met een kameraad, de harmonica speelt, en met diverse zangeressen, spelen zij daar de folk, zonder ĎTurboí aanduiding. Een liedje en weer 15 accoorden verder, dat moet je niet onderschatten. Wij gaan op bezoek omdat deze kroeg tegen Hrasno aanleunt en wij dachten, waarom niet eens gaan kijken. We zitten op 45 cm afstand van het podium. Reuze vriendelijk, veel dronkaards in de kroeg, heel leuk maar toch zijn we binnen een uurtje weer buiten.